Wireless standardi

Dana siječanj 6th, 2012, objavljeno u: Wireless osnove od strane Komentari isključeni za Wireless standardi

Originalni 802.11 standard je objavio IEEE 1997 godine, ali nekoliko ljudi je to primilo ozbiljno, jer je bila ograničena maksimalnom brzinom od samo 2Mbps. 1999 godine, IEEE je morao osmisliti ne jedan već dva nova standarda : 802.11a te 802.11b. 802.11b standard je postao popularniji, pa ćemo njega prvo objasniti.

802.11b

802.11b je povećao Wi-Fi brzinu prijenosa podataka do 11Mbps, što je bilo malo brže od 10BASE-T, originalni ethernet standard, koji je imao maksimalnu brzinu od 10Mbps. Udaljenost je mogla dosezati približno 35 metara.
802.11b radi na 2.4GHz radijskoj frekvenciji, što je neregulirana frenkvencija često korištena od strane drugih potrošačkih proizvoda, kao što su mikrovalne pećnice, bežični telefoni i sl. To drži cijenu 802.11b hardware-a niskim, ali može uzrokovati smetnje prilikom pokušaja pristupa mreži kod drugog uređaja koji se koriste na 2.4GHz frekvenciji.

802.11a

Objavljen je u isto vrijeme kad i 802.11b standard. Dvije ključne razlike između dva navedena standarda : 802.11a ima maksimalni prijenos do 54Mbps, te se koristi na reguliranoj 5GHz radio frekvenciji. Ovako visoka frekvencija znači da 802.11a uređaji nemaju iste probleme kao i 802.11b, ali to ujedno i znači da su 802.11a uređaji skuplji, te mogu raditi na manjim udaljenostima, oko 23 metra, te imaju problema s prolaženjem kroz čvrsta tijela kao što su zidovi. Dakle, osim impresivne brzine prijenosta, 802.11a je jednostavno imao previše negativnih strana, te je 802.11b osvojio kupce te postao prvi pravi wireless mrežni standard.

802.11g

Tokom bitke između 802.11a i 802.11b, postalo je jasno da potrošači i mala poduzeća stvarno žele najbolje od oba svijeta. Žele tehnologiju koja je brza te s karakteristikama 802.11a, ali da ima domet i cijenu kao 802.11b. Termin „ najbolje od oba svijeta „ je rijetko ostvaren u stvarnom svijetu. Ali IEEE je stigao blizu tome kada je predstavio sljedeću verziju wireless mrežnog standarda 2003.g., 802.11g. Kao i 802.11a , 802.11g je imao teoretski maksimalni prijenos od 54Mbps, a isto kao i 802.11b , imao je domet do 35 metara te je bio jeftin za proizvodnju. Ta niska cijena je dolazila zbog toga što se koristila 2.4GHz RF frekvencija, što je značilo da su 802.11g uređaji podložni utjecaju drugih uređaja koji rade na istoj frekvenciji. Unatoč tom nedostatku, 802.11g je ubrzo postao najpopularniji Wi-Fi standard, te skoro svi WLAN uređaji koji se danas prodaju podržavaju 802.11g.

802.11n

IEEE je 2009 godine objavio novi wireless standard nazvanom 802.11n. 802.11n sadrži tehnologiju zvanu multiple-input multiple-output ( MIMO ) koja koristi više predajnika i prijamnika u svakom uređaju. Ovo omogućuje višestruki prijenos na pojedini uređaj, što će uvelike povećati preformanse WLAN-a. Npr. korišteći 3 odašiljača i 2 prijamnika ( standardna konfiguracija ), 802.11n omogućava teoretsku prenosivost i do 248Mbps. To još uvijek nije Gigabit Ethernet, ali 802.11n uređaji mogu prenositi visoko kvalitetni video preko wireless konekcije. 802.11n omogućava i duplu wireless udaljenost do 70 metara.

Kao što vidite iz navedenih udaljenosti wireless signala ovdje se govori o kućnim i uredskim wireless uređajima kao što su PCI kartice, USB adapteri i router / AP -ovi.